Mashhad.
Mashhad er önnur stæsta borg Íran og sú allra heilagasta, Á eftir Mekka er Mashhad mest sótt af pílagrímum múslima. Borgin telur 3 miljónir íbúa, en 20 miljónir pílagríma sækja hana heim á ári hverju.
Áttundi Imaminn, Imam Reza ,var myrtur hér og þar af heilagleikinn. Aðalaðdráttarafl borgarinna er Haram-E-Razavi helgisetrið og er það að mörgu leiti merkilegur staður. Fyrir trúarbyltingu stóðu saman þrjár moskur með tilheyrandi í hálfgerðri niðurníðslu, en eftir að Khomeni og kónar hans komust til valda hefur verið stöðug uppbygging og miklar endurbætur verið gerðar á þeim byggingum sem enn stóðu.
Helgisetrið er gríðarstórt og telur yfir 70 hektara. 10 moskur, glæsilega skreyttar af íslömskum og írönskum sið standa saman á þessu svæði með tilheyrandi þjónustu. Skólar, söfn (þar mátti m.a. finna fyrstadagsfrímerki af forsetum Íslands í myntsafninu), matstofur, lessalir, teppageymslur ,hreinlætisaðstaða, eldhús, hvíldarsalir svo fátt eitt sé nefnt til.
Endurbygging og nýbyggingar allar gerðar í sama íslamska stíl, fegurð og aftur fegurð. Það sem okkur fannst einkenna lífið í þessum moskum var fjölbreytnin og hversu innilega afslappað lífið var þarna.Konur biðja við hlið karlmanna, ekki fyrir aftan, konur og karlar sátu saman í hvíldarsölum, konur með smábörn í hóp, táningar hengsluðust eins og þeirra er von, börn hlupu um og ærsluðust, sumir sváfu aðrir lásu allt í friði og spekt. Ég trúavillingstúristinn þurfti auðvitað að bera chador innan veggja helgidómsins og get fullyrt að það er óþolandi heitt og flækir fyrir öllum hreyfingum, en ég er auðvitað ekki vön.
Grænn er litur íslam og eru öll gólf sett ljósgrænum marmara, gosbrunnar grænir, borðdúkar og servíettur í grænum tónum, þetta var allt mjög þægilegt, litur skurðstofunnar er líka grænn um heim allan.
Fyrstu kynni okkar af heimamönnum einkenndust af hispursleysi og glaðværð. Hvar sem við komum stoppaði fólk, spurði hvaðan við værum, brosti og óskaði okkur ánægjulegs ferðalags um Íran. Hinir svörtu chadorar setja sterkan svip á görumyndina, en þær konur sem þá bera eru alls ófeimnar við að heilsa brosa, taka mann tali og það er auðvitað óþarfi að taka fram að strákarnir nutu hylli svartklæddra íranskra stúlkna, en menn ávörpuðu mig óhræddir og konur Rút.
Að kvöldi dags brugðum við okkur í dýragarðinn, það þykir okkur gaman. Þar var fullt af fólki, 15 tígrisdýr sem urruðu hátt, 10 löt ljón og þar við hliðina á slatti af Pekinghundum, það þótti okkur kostulegt. Það hljóp þó á snærið hjá heimamönnum, því ný tegund var mætt til sýnis...hin fjögur fræknu, hvítklædd og sumir með hatt.
Kossar frá Íran á sjálfum Bastilludeginum.
Monday, August 9, 2010
Kæru vinir og frændur, hér kemur enn einn langhundurinn og nú frá Ashgabat.
Ashgabad er hnallþóra af stærri gerðinni. Borg Turkmenbasa er yfirfull af ofskreyttum hvítum marmara höllum, gullstyttum, lampaprýddum breiðgötum og öðrum mónumentum tileinkuðum afrekum hans og heimspeki.
En viti menn, hvergi er gert ráð fyrir fólki innan um þessar hallir og þessi gríðarmiklu torg, hvorki kaffihús né veitingahús, hvorki almennings salerni né verslanir, það er ekkert nema tertuhallir.
Við höfðum ákveðið að fara í sirkus eitthvert kvöldið því splunku nýr stór sirkus er við hliðina á hótelinu. Sirkusinn var lokaður og enginn gat sagt okkur hvort né hvenær hann yrði opnaður. Ung stúlka sem sat í hliðarherbergi í kjallara upplýsti okkur um að það yrðu örugglega tónleikar á afmæli forsetans....en hann á afmæli í júni, á næsta ári altså!
Það var nú í lagi því við höfðum merkt við tvö söfn sem við höfðum hug á að skoða, minningasafn um jarðskjálftann 1948 sem lagði borgina í rúst og drap tvo þriðju borgarbúa og teppasafnið, en handunnin teppi héðan eru gersemar. Bæði söfnin voru lokuð og enn gat enginn sagt okkur hvort eða hvenær þau yrðu opnuð.
Sigurboginn, sem er aðalminnismerki borgarinnar og á hverjum trónir hin fræga gullstytta sem snýst þannig að sólin skín alltaf framan í leiðtogann var auðvitað lokaður. Miðborgarhnallþórurnar voru allar girtar af með 4 metra háum stálflekum.
Eldri hluti borgarinnar er lágreistur og frekar kósy, en dagar gamalla hverfa eru löngu taldir enda henta lítil pastellit hús ekki þeim marmarasóða sem hér ræður ríkjum. Hreinir strætisvagnar aka eftir helstu breiðgötum eftir öxlinum og karlar sitja aftaní konur fyrir framan. Ungir standa upp fyrir eldri meðborgurum, strætó er ókeypis. Borgin er tandur hrein, götusóparar útum allt og hvergi rusl né veggjakrot, nóg af ruslafötum.
Túrkmenar eru ólíkir frændum sínum Úzbekum, þeir eru mun líkari Evrópubúum í útliti þótt sannarlega megi sjá mongólsk augu og andlitsbyggingu innanum. Konur klæðast skósíðum munstruðum kjól og bera klút á höfði, karlar eins og Úzbekar og Kazakkar snyrtilegir í skyrtu og buxum, allt pressað og fínt. Rússnesku kunnáttu Túrkmena er hinsvegar ábótavant og oftar en ekki tala menn bara turkmensku. Bílafloti í takt við terturnar, alltof stórir og fyrirferðamiklir af öllum þjóðernum.
Fáa sáu við á ferli fyrsta daginn en það tíðkast etv ekki að fólk sé að spássera sér til skemmtunar í 50°c.
Næsti dagur í Ashgabad: Morgunverður af klassískri gerð, internet hótelsins lamað, eins og lyfturnar og sánað, en okkur bent á internet handan við hornið, ljómandi tenging án sérþarfa eins og feisbókarinnar og bloggs. Þaðan fórum við að leita að Jóhönnu Kristjóns, en við vissum að hún var í bænum. Hún hafði sloppið út af hótelinu sínu áður en við komum svo við skutluðumst í bankann til að taka út pening...en urðum frá að snúa vegna þess að passarnir voru á hótelinu og visakort með mynd gildir ekki. Þaðan ókum við að kláf ferjunni sem átti skv. bókinni Lonely Planet, að bera okkur upp 1265m til að fá útsýni yfir borgina og borða hádegismat.
Kláfurinn var hinsvegar ekki starfandi frekar en svo óskaplega margt í þessari hnallþóruborg. Á heimleiðinni ókum við framhjá 35 marmara háhýsum sem virtust tóm og hinu 100.000m2 bókasafni sem skv. prívat heimildum stendur tómt en innlendar heimildir segja að sé stæsta bókasafn heims og eigi flestar bækur, sennilega margar eftir hinn skínandi leiðtoga.
Við rússneska bazarinn hittum við Jóhönnu sem var að koma úr skoðunarferð um borgina með leiðsögumanni, við fórum á 5 stjörnu hótelið hennar sem er eins og okkar hótel, tjah frekar lokað.Við settumst á sundlaugarbarminn og ætluðum að panta okkur drykk, en barinn var lokaður! Þar sátum við og skiptumst á lífsreynslusögum, hlógum hátt og reyktum sígarettur frá Pyongyang.
Rútur yngri fór hinsvegar að sýna merki ógleði og fór heim , Grímúlfur fór aðeins seinna en við fórum í útréttingar. þegar við komum svo á hótelið okkar klukkutíma seinna hafði Grímúlfur verið í hjúkrunarhlutverki að reyna að kæla bróður sinn með öllum tiltækum ráðum, köldum handklæðum, loftkælingu og ís. Hann var við mælingu með 41,3 svo ég ákvað að hringja á lækni......heimamenn vita meira um svona sólstingi en ég. Í móttökunni var mér sagt að læknastofan væri lokuð!!!!!! og óvíst hvenær/ hvort læknir kæmi!!!!!!, svo ég urraði og hvæsti um þjónustu og fimm stjörnu hótel, æsti mig í fyrsta skipti í ferðinni.
Það kom skömmu seinna kona í sjúkrabíl, í hvítum slopp með hatt eins og Beina Bjarni á Landakoti í denn, hún fékk sjúkrasögu í genum túlk og gaf stráknum sprautu og sagði“ ekki sól, ekki út, sól voða hættuleg, þið alltaf úti að ganga, starfsfólk hótels segir að þið gangið og gangið, ekki gott, of heitt“
Við ákváðum því að borða á litlum restó sem skv. bókinni á að vera frambærilegur og er hér við hliðina á hótelinu, viti menn hann var lokaður og hafði verið lengi. Við fundum rússneska stalovaju í næstu götu og fengum okkur shaslikk með lauk og túrkmennskan bjór sem er ljómandi góður.
Ekki sjást leigubílar á götum borgarinnar en auðvelt er að veifa bíl og verðið sanngjarnt, 1-2 dollarar fyrir skutlið, það er ekki of dýrt ( þótt ferðirnar séu oftar en ekki að lokuðum dyrum) og hreinn gróði fyrir heimamenn því hér kostar bensínlítrinn 20 cent.
Síðasti dagur í Ashgabad. Snemma á fætur þrátt fyrir fótboltasjónvarpsgláp langt fram á nótt. Fyrsti áfangastaður átti að vera dýragarður Ashgabad og okkur til lítillar undrunar komum við enn að lokuðum dyrum.
Nú gæti einhver spurt“ er ekki hægt að spyrja í móttökunni hvort sé opið eður ei“ og svarið við því er nei. Það er að sönnu hægt að spyrja en það veit enginn neitt, „getur þú þá hringt fyrir mig“? „Nei ég veit ekki númerið og veit ekki hvernig ber að nálgast það“!!!
Hvað með það, við húkkuðum okkur bíl, skínandi fína Volgu og karl sem talaði reiprennandi rússnesku og fengum hann til að aka með okkur út í eyðimörkina til að skoða Tolkuchka Bazarinn.
Hann er staddur út í Karakum eyðimörkinni 10 km suður af borginni og þar úir og grúir af allskonar vöru, allt frá loðhöttum í sýrða mjólkurdrykki. Kameldýr og geitur, teppasalar og skartgripasalar, Ashgabatar á öllum aldri, ekki sást túristi nema hin fjögur fræknu. Svo heim á hótel í hvíld, enda enn 50°c í forsælu og við að passa okkur.
Þaðan var haldið gangandi eftir ólæsu korti að glápa á stríðsmónument. Það kom berlega í ljós í móttökunni að, a) enginn kunni að lesa á kort, b) enginn vissi hvar mónumentið var staðsett. Við hafandi verið í borginni í fjóra daga þóttumst geta séð að það var í hjarta borgarinnar svo við lögðum af stað í þriggja klukkutíma göngutúr, skoðuðum minnismerkið sem var gríðar fagurt, umvafið gosbrunnum og trjágróðri, þaðan köstuðum við svo kveðju á hinn hringsnúandi leiðtoga áður en við tókum stefnu á kvöldverð, að þessu sinni á dæner uppá amrísku, sem reyndist opinn og bar fram nær óæta hamborgara, en bara svona uppá skemmtunina þótti hann vera við hæfi.
Allt er dýrt í Turkmenistan, 5$ fyrir innanbæjarsímtal, 8$ fyrir að þvo einar buxur og strauja ( hingað til hefur kg.af hvítum þvotti verið milli 1-2 $).
Ég svoði bara sjálf í baðkarinu það er nú ekki mikið mál fyrir röska konu.
En nú er komið að lokum þessa –stan kafla ferðarinnar. Á morgun förum við yfir Bagdjiran landamærin inn til Iran. Turkmenistan er það land hér sem ég skil síst í. Auðvitað er ekki tekið með silkihönskum á uppreisnarseggjum en þjóð sem horfir á infrastrúktur samfélagsins blæða meðan gullstyttur og rjómatertur spretta eins og gorkúlur út um allt, án þess að rísa upp er mér óskiljanleg.. Hér var öllum sjúkrahúsum og bókasöfnum á landsbyggðinni lokað þvi leiðtoginn var kominn í fjárþurrð, hér virkar einhvernvegin ekkert og fólki virðist vera nokk sama, áhugaleysi, þekkingarleysi,skortur á forvitni um umhverfi sitt og skortur á þjónustulund virðist mér alltumlykjandi. Ég á trúlega ekki eftir að koma hingað aftur frekar en til N-Kóreu.
Bestu kveðjur,
Tóta, blessunarlega komin til Iran
Ashgabad er hnallþóra af stærri gerðinni. Borg Turkmenbasa er yfirfull af ofskreyttum hvítum marmara höllum, gullstyttum, lampaprýddum breiðgötum og öðrum mónumentum tileinkuðum afrekum hans og heimspeki.
En viti menn, hvergi er gert ráð fyrir fólki innan um þessar hallir og þessi gríðarmiklu torg, hvorki kaffihús né veitingahús, hvorki almennings salerni né verslanir, það er ekkert nema tertuhallir.
Við höfðum ákveðið að fara í sirkus eitthvert kvöldið því splunku nýr stór sirkus er við hliðina á hótelinu. Sirkusinn var lokaður og enginn gat sagt okkur hvort né hvenær hann yrði opnaður. Ung stúlka sem sat í hliðarherbergi í kjallara upplýsti okkur um að það yrðu örugglega tónleikar á afmæli forsetans....en hann á afmæli í júni, á næsta ári altså!
Það var nú í lagi því við höfðum merkt við tvö söfn sem við höfðum hug á að skoða, minningasafn um jarðskjálftann 1948 sem lagði borgina í rúst og drap tvo þriðju borgarbúa og teppasafnið, en handunnin teppi héðan eru gersemar. Bæði söfnin voru lokuð og enn gat enginn sagt okkur hvort eða hvenær þau yrðu opnuð.
Sigurboginn, sem er aðalminnismerki borgarinnar og á hverjum trónir hin fræga gullstytta sem snýst þannig að sólin skín alltaf framan í leiðtogann var auðvitað lokaður. Miðborgarhnallþórurnar voru allar girtar af með 4 metra háum stálflekum.
Eldri hluti borgarinnar er lágreistur og frekar kósy, en dagar gamalla hverfa eru löngu taldir enda henta lítil pastellit hús ekki þeim marmarasóða sem hér ræður ríkjum. Hreinir strætisvagnar aka eftir helstu breiðgötum eftir öxlinum og karlar sitja aftaní konur fyrir framan. Ungir standa upp fyrir eldri meðborgurum, strætó er ókeypis. Borgin er tandur hrein, götusóparar útum allt og hvergi rusl né veggjakrot, nóg af ruslafötum.
Túrkmenar eru ólíkir frændum sínum Úzbekum, þeir eru mun líkari Evrópubúum í útliti þótt sannarlega megi sjá mongólsk augu og andlitsbyggingu innanum. Konur klæðast skósíðum munstruðum kjól og bera klút á höfði, karlar eins og Úzbekar og Kazakkar snyrtilegir í skyrtu og buxum, allt pressað og fínt. Rússnesku kunnáttu Túrkmena er hinsvegar ábótavant og oftar en ekki tala menn bara turkmensku. Bílafloti í takt við terturnar, alltof stórir og fyrirferðamiklir af öllum þjóðernum.
Fáa sáu við á ferli fyrsta daginn en það tíðkast etv ekki að fólk sé að spássera sér til skemmtunar í 50°c.
Næsti dagur í Ashgabad: Morgunverður af klassískri gerð, internet hótelsins lamað, eins og lyfturnar og sánað, en okkur bent á internet handan við hornið, ljómandi tenging án sérþarfa eins og feisbókarinnar og bloggs. Þaðan fórum við að leita að Jóhönnu Kristjóns, en við vissum að hún var í bænum. Hún hafði sloppið út af hótelinu sínu áður en við komum svo við skutluðumst í bankann til að taka út pening...en urðum frá að snúa vegna þess að passarnir voru á hótelinu og visakort með mynd gildir ekki. Þaðan ókum við að kláf ferjunni sem átti skv. bókinni Lonely Planet, að bera okkur upp 1265m til að fá útsýni yfir borgina og borða hádegismat.
Kláfurinn var hinsvegar ekki starfandi frekar en svo óskaplega margt í þessari hnallþóruborg. Á heimleiðinni ókum við framhjá 35 marmara háhýsum sem virtust tóm og hinu 100.000m2 bókasafni sem skv. prívat heimildum stendur tómt en innlendar heimildir segja að sé stæsta bókasafn heims og eigi flestar bækur, sennilega margar eftir hinn skínandi leiðtoga.
Við rússneska bazarinn hittum við Jóhönnu sem var að koma úr skoðunarferð um borgina með leiðsögumanni, við fórum á 5 stjörnu hótelið hennar sem er eins og okkar hótel, tjah frekar lokað.Við settumst á sundlaugarbarminn og ætluðum að panta okkur drykk, en barinn var lokaður! Þar sátum við og skiptumst á lífsreynslusögum, hlógum hátt og reyktum sígarettur frá Pyongyang.
Rútur yngri fór hinsvegar að sýna merki ógleði og fór heim , Grímúlfur fór aðeins seinna en við fórum í útréttingar. þegar við komum svo á hótelið okkar klukkutíma seinna hafði Grímúlfur verið í hjúkrunarhlutverki að reyna að kæla bróður sinn með öllum tiltækum ráðum, köldum handklæðum, loftkælingu og ís. Hann var við mælingu með 41,3 svo ég ákvað að hringja á lækni......heimamenn vita meira um svona sólstingi en ég. Í móttökunni var mér sagt að læknastofan væri lokuð!!!!!! og óvíst hvenær/ hvort læknir kæmi!!!!!!, svo ég urraði og hvæsti um þjónustu og fimm stjörnu hótel, æsti mig í fyrsta skipti í ferðinni.
Það kom skömmu seinna kona í sjúkrabíl, í hvítum slopp með hatt eins og Beina Bjarni á Landakoti í denn, hún fékk sjúkrasögu í genum túlk og gaf stráknum sprautu og sagði“ ekki sól, ekki út, sól voða hættuleg, þið alltaf úti að ganga, starfsfólk hótels segir að þið gangið og gangið, ekki gott, of heitt“
Við ákváðum því að borða á litlum restó sem skv. bókinni á að vera frambærilegur og er hér við hliðina á hótelinu, viti menn hann var lokaður og hafði verið lengi. Við fundum rússneska stalovaju í næstu götu og fengum okkur shaslikk með lauk og túrkmennskan bjór sem er ljómandi góður.
Ekki sjást leigubílar á götum borgarinnar en auðvelt er að veifa bíl og verðið sanngjarnt, 1-2 dollarar fyrir skutlið, það er ekki of dýrt ( þótt ferðirnar séu oftar en ekki að lokuðum dyrum) og hreinn gróði fyrir heimamenn því hér kostar bensínlítrinn 20 cent.
Síðasti dagur í Ashgabad. Snemma á fætur þrátt fyrir fótboltasjónvarpsgláp langt fram á nótt. Fyrsti áfangastaður átti að vera dýragarður Ashgabad og okkur til lítillar undrunar komum við enn að lokuðum dyrum.
Nú gæti einhver spurt“ er ekki hægt að spyrja í móttökunni hvort sé opið eður ei“ og svarið við því er nei. Það er að sönnu hægt að spyrja en það veit enginn neitt, „getur þú þá hringt fyrir mig“? „Nei ég veit ekki númerið og veit ekki hvernig ber að nálgast það“!!!
Hvað með það, við húkkuðum okkur bíl, skínandi fína Volgu og karl sem talaði reiprennandi rússnesku og fengum hann til að aka með okkur út í eyðimörkina til að skoða Tolkuchka Bazarinn.
Hann er staddur út í Karakum eyðimörkinni 10 km suður af borginni og þar úir og grúir af allskonar vöru, allt frá loðhöttum í sýrða mjólkurdrykki. Kameldýr og geitur, teppasalar og skartgripasalar, Ashgabatar á öllum aldri, ekki sást túristi nema hin fjögur fræknu. Svo heim á hótel í hvíld, enda enn 50°c í forsælu og við að passa okkur.
Þaðan var haldið gangandi eftir ólæsu korti að glápa á stríðsmónument. Það kom berlega í ljós í móttökunni að, a) enginn kunni að lesa á kort, b) enginn vissi hvar mónumentið var staðsett. Við hafandi verið í borginni í fjóra daga þóttumst geta séð að það var í hjarta borgarinnar svo við lögðum af stað í þriggja klukkutíma göngutúr, skoðuðum minnismerkið sem var gríðar fagurt, umvafið gosbrunnum og trjágróðri, þaðan köstuðum við svo kveðju á hinn hringsnúandi leiðtoga áður en við tókum stefnu á kvöldverð, að þessu sinni á dæner uppá amrísku, sem reyndist opinn og bar fram nær óæta hamborgara, en bara svona uppá skemmtunina þótti hann vera við hæfi.
Allt er dýrt í Turkmenistan, 5$ fyrir innanbæjarsímtal, 8$ fyrir að þvo einar buxur og strauja ( hingað til hefur kg.af hvítum þvotti verið milli 1-2 $).
Ég svoði bara sjálf í baðkarinu það er nú ekki mikið mál fyrir röska konu.
En nú er komið að lokum þessa –stan kafla ferðarinnar. Á morgun förum við yfir Bagdjiran landamærin inn til Iran. Turkmenistan er það land hér sem ég skil síst í. Auðvitað er ekki tekið með silkihönskum á uppreisnarseggjum en þjóð sem horfir á infrastrúktur samfélagsins blæða meðan gullstyttur og rjómatertur spretta eins og gorkúlur út um allt, án þess að rísa upp er mér óskiljanleg.. Hér var öllum sjúkrahúsum og bókasöfnum á landsbyggðinni lokað þvi leiðtoginn var kominn í fjárþurrð, hér virkar einhvernvegin ekkert og fólki virðist vera nokk sama, áhugaleysi, þekkingarleysi,skortur á forvitni um umhverfi sitt og skortur á þjónustulund virðist mér alltumlykjandi. Ég á trúlega ekki eftir að koma hingað aftur frekar en til N-Kóreu.
Bestu kveðjur,
Tóta, blessunarlega komin til Iran
Kazakstan-Uzbekistan
Við komum inn til Alma Ati gegnum frekar eyðilegt landslag, flatt og sendið. Alma Ati er hinsvegar hvorki flöt né sendin. Borgin er öll á brattan og skipulögð eins og Nýja Jórvík. Breiðgöturnar Lenin, Karl Marxs, Furmanov, Kommunistchesky og Seyfullin, sem nú hafa allar fengið ný Kasösk nöfn skera borgina frá norðri til suðurs, smærri spámenn fá nöfn sín á þvergöturnar.
Borgarstæðið er gríðar fallegt, til suðurs standa snæviþakin Zailiynski Alatau fjöll og til norðurs hinar frægu endalausu steppur Kazakstan. Borgin ber minjar 200 ára setu Rússa, fallegar pastellitar 19. aldar byggingar setja svip sinn á borgina. Sannarlega eru Sovésk áhrif sjáanleg, en þó ekki í þeim mæli sem ég hélt. Borgin er evrópskari en ég átti von á, fólkið fallegt, hefur ekki sérstakan mogólskan svip enda blandað slövum til 300 ára, klæðaburður evrópskur og sérstaklega hjálpsamt og elskulegt.
Hótelið sem við bjuggum á var svo sem hvorki fugl né fiskur, en hreint. Plúsinn var að svalirnar snéru í suður svo morgun sýnin var í fjarska hin fögru fjöll og í nærmynd, beint fyrir neðan hótelið hinn frægi Zelyony Bazar. Það er stærsti matarmarkaður borgarinnar og hann vaknar til lífs klukkan0700 og lokar klukkan 1900.
Við gengum borgina þvera og endilanga og tókum kláfferju upp á Kök Töbe, eða grænuhæðir til að njóta útsýnis og borða. Við stoppuðum ekki nena einn dag svo við undum okkur engrar hvíldar en stoppuðum þó til að leyfa strákunum að komast á internet. Kasakkar eru ekki kúgaðri en svo að internet er auðfengið og wi fi kaffihús á hverju horni. Það er kanske ekki lýðræði í þeim skilningi og við viljum endilega hafa og spilling, segja bækurnar, er gríðarleg.
Við keyptum okkur svo pylsur,ost,graslauk,svart brauð og kirsuber og þá var okkur ekkert að vanbúnaði að halda ferðinni áfram til Uzbekistan. Hinar gríðarvíðu steppur Kazakstan eru fallegar, hjarðir sauðfjár og geita á beit undir eftirliti fjárhirða, hestastóðin voru hinsvegar ekki undir eftirliti eins né neins nema skaparans og var það fögur sjón að sjá stóðin hlaupa um slétturnar í kvöldsólinni.
Leggurinn Kazakstan-Uzbekistan var hinsvegar hvorki einfaldur né átakalaus. Á lestarstöðinni tók á móti okkur maður sem ók okkur að landamærunum. Við létum hann fá umslag með peningum frá ferðaskrifstofunni til að greiða fyrir á landamærunum. Hann talaði stöðugt í síma á leiðinni og greinilegt að það var verið að skipuleggja hverjum ætti að múta. Við áttum tiltölulega greiða leið út úr Kazakstan en það er ekki alltaf til bóta að hafa diplómatískan passa....og þó.
Svo tók við troðningur og þvaga af gulltenntu fólki og ekkert gerðist í 30 mínútur og við skildum hvorki upp né niður í en svo voru hliðin opnuð og fólkið streymdi í næstu þvögu. Okkur var ekki sérlega skemmt við tilhugsunina um að þurfa að standa í þvögu í 45°c og sól og undum okkur að karli með hatt og veifuðum pössunum. Eftir það hrökk vélin í gang og greinilegt að mútuféð kom að góðum notum fyrir okkur, engin þvaga, engar biðraðir, ekkert vesen. Uzbeskir embættismenn eru skv. bókum þeir allra spilltustu í Mið Asíu.
Á móti okkur tók hinn geðþekki Airat, hans hlutverk var að koma okkur á brautarstöðina í Taskent. Hann ók okkur strax heim til sín svo við gætum komist á klósett og þvegið okkur, bar í okkur te og melónur, brauð og sultu og var hinn almennilegasti. Svo var haldið til Taskent. Á brautarstöðinni fengum við okkur plov og komum okkur fyrir í vip salnum( meðan við biðum eftir agent frá ferðaskrifstofunni sem átti að færa okkur lestarmiða til Samarkand. Strákarnir sofnuðu báðir í hægindastólunum meðan við, hin ábyrgu, settum tölvur og síma í hleðslu og gengum frá viðskiptum.
Í ljós kom að lestin átti ekki að fara fyrr en um kvöldið svo við höfðum nokkra klukkutíma til að skoða Taskent. Það hafði ekki verið á planinu svo við vorum óundirbúin en skelltum töskunum í geymslu, vöktum strákana og stukkum í metróinn beint á Chorsu basarinn. Ef það er ætt og vex í Uzbekistan, þá er það á þessum markaði. Stæður af litríkum kryddum, korni,mjólkurafurðum,brauði, grænmeti, ávöxtum kjöti og sætindum fylla þennan litríka basar og gulltenntar kerlingar með skuplur og karlar með chapan hattinn svarta brosa og hlæja, spyrja hvaðan við komum skella svo uppur og segja Reykjavík og Eyjafjallajökull. Við undum okkur lengi þar en tíminn var naumur og næsta stopp var Safn Amir Timors. Eftir að hafa fengið leiðbeiningar heimamanna tókum við strætisvagn í miðbæinn og nutum vel svalans í safni um föður allra Uzbeka og kóng yfir þriðja stæsta veldi heims. Fyrstur var Alexander, þá kom Gengis Kahn með sína landvinninga og svo Tímor hvers veldi náði frá Egyptalandi til Indlands.
Taskent er falleg borg ( það sem maður nær að sjá á nokkrum klst) en nokkuð ecclastisk. Stórt nýtt torg með glæsibyggingum og stórum glæsikerrum sker sig sárlega frá lágreistum húsum og hestakerrum gamla hverfisins. Almenningssamgongur godar og hreinar.
Við komum svo til Samarkand um miðnætti og vorum sótt og skutlað á hótelið sem var fallegt og notalegt lítið hótel í hjarta borgarinnar. Við vorum ein og nutum því 100% athyggli starfsfólksins sem hljóp í kringum okkur brosandi og lágmælt. Dagarnir liðu í stífu prógrammi því margt er að skoða í þessu skríni silkileiðarinnar, sagan á hverju horni , Ulugbek medrassan, stjörnufræði, stærðfræði og heimspeki , minnisvarðar miðalda svo stórkostlegir að ég læt skáldum eftir lýsingarnar,
„ We travel not for trafficking alone,
By hotter winds our fiery hearts are fanned,
For lust of knowing what should not be known
We take the Golden Road to Samarkand.“
J.E. Flecker.
Á kvöldin sátum við undir stjörnuhimni og spiluðum actionary, erum öll orðin frekar flink í líkamlegri tjáningu, mikið hlegið og gaman að vera til.
Eftir þrjá daga í Samarkand var tími til kominn að halda áfram til Buchara sem er heilagasta borg Mið Asíu, þar hefur verið samfelld byggð í 1000 ár og gamli hlutinn minnir svolítið á Damaskus, hálfdrukkin og dulítið úr sér gengin leirhúsin setja svip sinn á borgina, hún er skínandi hrein og ber þennan brúna eyðimerkurlit miðausturlanda. En þegar komið er innfyrir hurðina þá brestur á með litadýrð, gosbrunnum og austrænni fegurð.
Við fengum leiðsögumann sem var talsvert höll undir Uzbekistan, allt sem einhvers virði var reyndist þegar grannt var skoðað af Uzbeskum rótum runnið.
Uzbeskar konur ganga í síðum skyrtum og buxum í stíl, mér sýndust þær talsvert á þverveginn og áberandi gulltenntar en glaðlyndar og kurteisar. Og nú var komið að drama ferðarinnar, fótbolta.
Við höfðum altså fundið á interneti hvenær fótboltaleikur í undanúrslitum færi fram, vorum búin að borða, kaupa bjór og hnetur, sest niður til að horfa á leikinn, búið að skipta í lið og allt tilbúið. Allt fór vel i fyrstu en þegar fyrri hálfleikur var hálfnaður fór rafmagnið af hótelinu!
Starfsfólk kom hlaupandi með kerti og sagði að trúlegast kæmi rafmagn á aftur innan skamms. Við settumst út og nutum stjörnuhiminsins. Fljótlega brast þó þolinmæði karldýranna og þeir færðu sig yfir á stórt hótel sem var upplýst eins og jólatré, ég varð eftir og hlustaði á Cohen. Rafmagnið var ekki komið þegar við fórum á hádegi næsta dags.
Tími til kominn að halda áfram eftir tveggja daga stopp og okkur ekið að landamærunum að Turkmenistan. Ekkert vandamál, við þutum í gegnum þrjú kontról eins og ekkert væri Uzbeka megin og svo tók við kílómeters ganga með farangur í brennandi eyðimerkursólinni, það var svolítið erfitt. Turkmenar tóku okkur vel, allt hreint og fínt, einstaklega hjálpsamir og brosandi landamæraverðir sögði einum rómi,“ velkomin til Turkmenistan“. Lestarferðin til Ashgabad gekk snuðrulaust, þangað komin beið okkar Mergen, ungur Turkmeni sem er okkar kontaktur hér en verandi á transit vísa þurfum við ekki að hafa leiðsögumann.
Kveðja frá Ashgabad
Tóta
Borgarstæðið er gríðar fallegt, til suðurs standa snæviþakin Zailiynski Alatau fjöll og til norðurs hinar frægu endalausu steppur Kazakstan. Borgin ber minjar 200 ára setu Rússa, fallegar pastellitar 19. aldar byggingar setja svip sinn á borgina. Sannarlega eru Sovésk áhrif sjáanleg, en þó ekki í þeim mæli sem ég hélt. Borgin er evrópskari en ég átti von á, fólkið fallegt, hefur ekki sérstakan mogólskan svip enda blandað slövum til 300 ára, klæðaburður evrópskur og sérstaklega hjálpsamt og elskulegt.
Hótelið sem við bjuggum á var svo sem hvorki fugl né fiskur, en hreint. Plúsinn var að svalirnar snéru í suður svo morgun sýnin var í fjarska hin fögru fjöll og í nærmynd, beint fyrir neðan hótelið hinn frægi Zelyony Bazar. Það er stærsti matarmarkaður borgarinnar og hann vaknar til lífs klukkan0700 og lokar klukkan 1900.
Við gengum borgina þvera og endilanga og tókum kláfferju upp á Kök Töbe, eða grænuhæðir til að njóta útsýnis og borða. Við stoppuðum ekki nena einn dag svo við undum okkur engrar hvíldar en stoppuðum þó til að leyfa strákunum að komast á internet. Kasakkar eru ekki kúgaðri en svo að internet er auðfengið og wi fi kaffihús á hverju horni. Það er kanske ekki lýðræði í þeim skilningi og við viljum endilega hafa og spilling, segja bækurnar, er gríðarleg.
Við keyptum okkur svo pylsur,ost,graslauk,svart brauð og kirsuber og þá var okkur ekkert að vanbúnaði að halda ferðinni áfram til Uzbekistan. Hinar gríðarvíðu steppur Kazakstan eru fallegar, hjarðir sauðfjár og geita á beit undir eftirliti fjárhirða, hestastóðin voru hinsvegar ekki undir eftirliti eins né neins nema skaparans og var það fögur sjón að sjá stóðin hlaupa um slétturnar í kvöldsólinni.
Leggurinn Kazakstan-Uzbekistan var hinsvegar hvorki einfaldur né átakalaus. Á lestarstöðinni tók á móti okkur maður sem ók okkur að landamærunum. Við létum hann fá umslag með peningum frá ferðaskrifstofunni til að greiða fyrir á landamærunum. Hann talaði stöðugt í síma á leiðinni og greinilegt að það var verið að skipuleggja hverjum ætti að múta. Við áttum tiltölulega greiða leið út úr Kazakstan en það er ekki alltaf til bóta að hafa diplómatískan passa....og þó.
Svo tók við troðningur og þvaga af gulltenntu fólki og ekkert gerðist í 30 mínútur og við skildum hvorki upp né niður í en svo voru hliðin opnuð og fólkið streymdi í næstu þvögu. Okkur var ekki sérlega skemmt við tilhugsunina um að þurfa að standa í þvögu í 45°c og sól og undum okkur að karli með hatt og veifuðum pössunum. Eftir það hrökk vélin í gang og greinilegt að mútuféð kom að góðum notum fyrir okkur, engin þvaga, engar biðraðir, ekkert vesen. Uzbeskir embættismenn eru skv. bókum þeir allra spilltustu í Mið Asíu.
Á móti okkur tók hinn geðþekki Airat, hans hlutverk var að koma okkur á brautarstöðina í Taskent. Hann ók okkur strax heim til sín svo við gætum komist á klósett og þvegið okkur, bar í okkur te og melónur, brauð og sultu og var hinn almennilegasti. Svo var haldið til Taskent. Á brautarstöðinni fengum við okkur plov og komum okkur fyrir í vip salnum( meðan við biðum eftir agent frá ferðaskrifstofunni sem átti að færa okkur lestarmiða til Samarkand. Strákarnir sofnuðu báðir í hægindastólunum meðan við, hin ábyrgu, settum tölvur og síma í hleðslu og gengum frá viðskiptum.
Í ljós kom að lestin átti ekki að fara fyrr en um kvöldið svo við höfðum nokkra klukkutíma til að skoða Taskent. Það hafði ekki verið á planinu svo við vorum óundirbúin en skelltum töskunum í geymslu, vöktum strákana og stukkum í metróinn beint á Chorsu basarinn. Ef það er ætt og vex í Uzbekistan, þá er það á þessum markaði. Stæður af litríkum kryddum, korni,mjólkurafurðum,brauði, grænmeti, ávöxtum kjöti og sætindum fylla þennan litríka basar og gulltenntar kerlingar með skuplur og karlar með chapan hattinn svarta brosa og hlæja, spyrja hvaðan við komum skella svo uppur og segja Reykjavík og Eyjafjallajökull. Við undum okkur lengi þar en tíminn var naumur og næsta stopp var Safn Amir Timors. Eftir að hafa fengið leiðbeiningar heimamanna tókum við strætisvagn í miðbæinn og nutum vel svalans í safni um föður allra Uzbeka og kóng yfir þriðja stæsta veldi heims. Fyrstur var Alexander, þá kom Gengis Kahn með sína landvinninga og svo Tímor hvers veldi náði frá Egyptalandi til Indlands.
Taskent er falleg borg ( það sem maður nær að sjá á nokkrum klst) en nokkuð ecclastisk. Stórt nýtt torg með glæsibyggingum og stórum glæsikerrum sker sig sárlega frá lágreistum húsum og hestakerrum gamla hverfisins. Almenningssamgongur godar og hreinar.
Við komum svo til Samarkand um miðnætti og vorum sótt og skutlað á hótelið sem var fallegt og notalegt lítið hótel í hjarta borgarinnar. Við vorum ein og nutum því 100% athyggli starfsfólksins sem hljóp í kringum okkur brosandi og lágmælt. Dagarnir liðu í stífu prógrammi því margt er að skoða í þessu skríni silkileiðarinnar, sagan á hverju horni , Ulugbek medrassan, stjörnufræði, stærðfræði og heimspeki , minnisvarðar miðalda svo stórkostlegir að ég læt skáldum eftir lýsingarnar,
„ We travel not for trafficking alone,
By hotter winds our fiery hearts are fanned,
For lust of knowing what should not be known
We take the Golden Road to Samarkand.“
J.E. Flecker.
Á kvöldin sátum við undir stjörnuhimni og spiluðum actionary, erum öll orðin frekar flink í líkamlegri tjáningu, mikið hlegið og gaman að vera til.
Eftir þrjá daga í Samarkand var tími til kominn að halda áfram til Buchara sem er heilagasta borg Mið Asíu, þar hefur verið samfelld byggð í 1000 ár og gamli hlutinn minnir svolítið á Damaskus, hálfdrukkin og dulítið úr sér gengin leirhúsin setja svip sinn á borgina, hún er skínandi hrein og ber þennan brúna eyðimerkurlit miðausturlanda. En þegar komið er innfyrir hurðina þá brestur á með litadýrð, gosbrunnum og austrænni fegurð.
Við fengum leiðsögumann sem var talsvert höll undir Uzbekistan, allt sem einhvers virði var reyndist þegar grannt var skoðað af Uzbeskum rótum runnið.
Uzbeskar konur ganga í síðum skyrtum og buxum í stíl, mér sýndust þær talsvert á þverveginn og áberandi gulltenntar en glaðlyndar og kurteisar. Og nú var komið að drama ferðarinnar, fótbolta.
Við höfðum altså fundið á interneti hvenær fótboltaleikur í undanúrslitum færi fram, vorum búin að borða, kaupa bjór og hnetur, sest niður til að horfa á leikinn, búið að skipta í lið og allt tilbúið. Allt fór vel i fyrstu en þegar fyrri hálfleikur var hálfnaður fór rafmagnið af hótelinu!
Starfsfólk kom hlaupandi með kerti og sagði að trúlegast kæmi rafmagn á aftur innan skamms. Við settumst út og nutum stjörnuhiminsins. Fljótlega brast þó þolinmæði karldýranna og þeir færðu sig yfir á stórt hótel sem var upplýst eins og jólatré, ég varð eftir og hlustaði á Cohen. Rafmagnið var ekki komið þegar við fórum á hádegi næsta dags.
Tími til kominn að halda áfram eftir tveggja daga stopp og okkur ekið að landamærunum að Turkmenistan. Ekkert vandamál, við þutum í gegnum þrjú kontról eins og ekkert væri Uzbeka megin og svo tók við kílómeters ganga með farangur í brennandi eyðimerkursólinni, það var svolítið erfitt. Turkmenar tóku okkur vel, allt hreint og fínt, einstaklega hjálpsamir og brosandi landamæraverðir sögði einum rómi,“ velkomin til Turkmenistan“. Lestarferðin til Ashgabad gekk snuðrulaust, þangað komin beið okkar Mergen, ungur Turkmeni sem er okkar kontaktur hér en verandi á transit vísa þurfum við ekki að hafa leiðsögumann.
Kveðja frá Ashgabad
Tóta
Friday, July 9, 2010
Urumqi og Kasakstan.
Jesús Guðs sonur hvað ég er glöð að vera farin frá Urumqi, höfuðborg Xinjiang héraðs. Héraðið ( á stærð við Ísland) er ein andskotans eyðimörk, einstaka niðurníddar borgir og þess á milli olíudælur í löngum bunum.
Í Urumqi er ekki ein einasta manneskja sem talar nokkuð annað tungumál en kínversku og þó, uyguriska er mál heimamanna og er túrkneskt að uppruna og skrifmálið er byggt á arabíska letrinu.
Leigubílstjórar, starfsfólk lestastöðva, móttökustjóri á fimm stjörnu hóteli , ekki kjaftur sem talar ensku,frönsku,þýsku né arabísku....ok ég fer ekki sérstaklega fram á þekkingu á skandinavískum tungumálum, það væri megalómania hálfvita í þessu stóra landi gulra.
Það sem ergir kanske einkum er það sem við myndum kalla dónaskap. Þetta fólk virðir mann ekki viðlits þótt það sé ávarpað, fyrst kurteislega og á endanum með hrópum og látum. Það talar ekki erlend tungumál og sér akkúrat enga ástæðu til að reyna að skilja. Hvernig Rúti tókst að næla í lestarmiða á lestarstöð þar sem enginn talar tungum, ekki er hægt að borga með korti né evrum, ekkert ATM og bank of China í öðrum borgarenda, honum tókst það nú samt með þrautsegju og því sitjum við nú hér í þessari fínu lest. Lestarvörðurinn sá strax að rétt væri að bjóða strákunum sér klefa svo við ferðumst nú betur en nokkru sinni á þessari yfirreið um hinar kúguðu þjóðir heims.
Urumqi er 2,5 miljón manna borg, greinileg uppbygging en enn glittir í blokkir gamalla tíma kommúnista sem hafa ekki séð málingarpensil í 60 ár. Frekar ófrÍtt og stórgert fólk, ótrúlega illa skóað,illa tennt og hryllilega hávært, nema ég sé að verða gömul. Borgin er sögð einstök að því leyti að hún er lengst allra borga frá sjó eða stöðuvatni. Þar borðar maður urumqiskar núðlur sem eru góðar og seðjandi, þó ekki blaðbrjótandi í kúlínerísku samhengi.
Lestin fór seint um kvöld og auðvitað ekki kjaftur sem gat sagt manni af hvaða brautarpalli hvað þá að upplýsingarskilti gæfu nokkuð til kynna. Þegar Rútur var um það bil að sleppa sér við fúllynda starfskonu járnbrautanna í vip herberginu þá steig fram budduleg kona og sagði „ sto vi hotit“? Ég varð svo glöð að heyra tungumál sem ég slkildi að það lá við að ég kyssti hana. Hún talaði kínversku og rússnesku og túlkaði af snilld. Ég var komin heim.
Í lestinni var okkur tekið vel og strax brast á hin blómlegasta rússneska, við hjónin pússuðum gamla þekkingu á tungunni og allt í einu gat ég brosað og hlegið aftur því ég var komin í mannleg samskipti,
Lestin í rússneskum stíl, dýnur, handklæði,þykk bómullarsængurföt og samóvar. Við skemmtum okkur við actíonary, lékum allt frá háhælaða dvergnum í N-Kóreu til fagurbókmennta frakka.
Á landamærunum við Kazakstan er mikið eftirlit, minnir svolítið á eftirlitið milli austur-vestur blokkanna hér í denn.
Kasakstan er gríðarlega stórt land og ríkt. Olíu og gas eiga þeir í tonnum, og flytja út austur og vestur. Hér á landamærum er fjallasýn gríðar víð og fögur.
Thorunn Hreggvidsdottir
Í Urumqi er ekki ein einasta manneskja sem talar nokkuð annað tungumál en kínversku og þó, uyguriska er mál heimamanna og er túrkneskt að uppruna og skrifmálið er byggt á arabíska letrinu.
Leigubílstjórar, starfsfólk lestastöðva, móttökustjóri á fimm stjörnu hóteli , ekki kjaftur sem talar ensku,frönsku,þýsku né arabísku....ok ég fer ekki sérstaklega fram á þekkingu á skandinavískum tungumálum, það væri megalómania hálfvita í þessu stóra landi gulra.
Það sem ergir kanske einkum er það sem við myndum kalla dónaskap. Þetta fólk virðir mann ekki viðlits þótt það sé ávarpað, fyrst kurteislega og á endanum með hrópum og látum. Það talar ekki erlend tungumál og sér akkúrat enga ástæðu til að reyna að skilja. Hvernig Rúti tókst að næla í lestarmiða á lestarstöð þar sem enginn talar tungum, ekki er hægt að borga með korti né evrum, ekkert ATM og bank of China í öðrum borgarenda, honum tókst það nú samt með þrautsegju og því sitjum við nú hér í þessari fínu lest. Lestarvörðurinn sá strax að rétt væri að bjóða strákunum sér klefa svo við ferðumst nú betur en nokkru sinni á þessari yfirreið um hinar kúguðu þjóðir heims.
Urumqi er 2,5 miljón manna borg, greinileg uppbygging en enn glittir í blokkir gamalla tíma kommúnista sem hafa ekki séð málingarpensil í 60 ár. Frekar ófrÍtt og stórgert fólk, ótrúlega illa skóað,illa tennt og hryllilega hávært, nema ég sé að verða gömul. Borgin er sögð einstök að því leyti að hún er lengst allra borga frá sjó eða stöðuvatni. Þar borðar maður urumqiskar núðlur sem eru góðar og seðjandi, þó ekki blaðbrjótandi í kúlínerísku samhengi.
Lestin fór seint um kvöld og auðvitað ekki kjaftur sem gat sagt manni af hvaða brautarpalli hvað þá að upplýsingarskilti gæfu nokkuð til kynna. Þegar Rútur var um það bil að sleppa sér við fúllynda starfskonu járnbrautanna í vip herberginu þá steig fram budduleg kona og sagði „ sto vi hotit“? Ég varð svo glöð að heyra tungumál sem ég slkildi að það lá við að ég kyssti hana. Hún talaði kínversku og rússnesku og túlkaði af snilld. Ég var komin heim.
Í lestinni var okkur tekið vel og strax brast á hin blómlegasta rússneska, við hjónin pússuðum gamla þekkingu á tungunni og allt í einu gat ég brosað og hlegið aftur því ég var komin í mannleg samskipti,
Lestin í rússneskum stíl, dýnur, handklæði,þykk bómullarsængurföt og samóvar. Við skemmtum okkur við actíonary, lékum allt frá háhælaða dvergnum í N-Kóreu til fagurbókmennta frakka.
Á landamærunum við Kazakstan er mikið eftirlit, minnir svolítið á eftirlitið milli austur-vestur blokkanna hér í denn.
Kasakstan er gríðarlega stórt land og ríkt. Olíu og gas eiga þeir í tonnum, og flytja út austur og vestur. Hér á landamærum er fjallasýn gríðar víð og fögur.
Thorunn Hreggvidsdottir
Tuesday, July 6, 2010
Onboard a Kazakh Train 1-7-2010
Traveling on The Oppressed World Tour has made it difficult for us to post regularly, perhaps because the fabric of this journey has been to travel countries with different approaches to, for us, granted liberties. From my last published post I have traveled from the south of China to Beijing, gone and returned from North Korea and journeyed westbound to Kazakhstan-Almaty where I spent a day and night and now I am train-tracking to Uzbekistan. Much is to be said and the orderly fashion is to issue correspondence chronologically so all those eager to hear about Korea must endure the rants to come regarding minor details such as China.
I first saw Beijing 2005 or 2006 (we cannot agree on this, our previous passports having been filled and returned to the state) and Beijing was a Jack-City on the run. Only five (or four) years prior the city had been recently built, sky-scraping, perversely aveneu-ous, and grossly metropolitan and those that have not been since the Olympics I warn fervently before assuming the same city exists. I for one have seen a city or three in my young age and have to this day not seen such a monster as Beijing. Words need not be spent on descriptions on a city undoubtedly regularly visited, before or later, by many. I believe it is time for Korea.
On extra thoughts: the misconception that China is anything but the Worlds leading badass is common, and not misguided. Yes, rural China is... rural. So is rural –insert.your.countries.name.here- and standards are often different. I need only play this game in the comparative. Some have been to A and some have been to B. The odd Fucker has been to C and the eccentric Fucker has been to D. What are the foundations of civilization, the qualifying barriers between ´them´ and us? One of those is sanitation and Beijing is cleaner than a newborns conscience. The squatting, spitting Chinese have been rerouted somewhere else. The law and order version of Chinas Gotham, the smiling and friendly, formerly Sinful centre., Beijing is something to be acknowledged now & remembered. I have derailed from my thoughts. Best to continue onto something remotely relevant. Something you have vaguely, rarely or never heard of from an original source before. Korea. (n)
Pyongyang, you love hating it and you hate loving it.
One must tread lightly and carefully when story telling from Korea (DPR) not because it is as taboo and controversial as people assume but because the few that venture that way must understand the thin line between what is told, what is true and what is explainable. I will do my best to remain neutral and objective narratively, but personally I am far more anti-DPRK post-visit than I was pre-. This might not be news to many but now at least I have my reasons, from experience, rather than just speculation from the media. I am still like most or all a media-whore and am reactionally no different regarding news from some poverty stricken hellhole but I have been around enough to identify an (intentional?) fallacy every other coverage. My gold is to be able to contradict the brightest and most influential simply by having been to Pyongyang, occasionally the centre of attention, with a face to face account of the veralitées. Again my train of thought has led me off track. Let us begin, Beijing Pyongyang.
Those that assume that I am a product of nature, or nurture for that matter, are right and wrong but must not include those factors when viewing my analysis of Korea. Genetically I am my parent‘s son but ideologically I am of another era. Some might say that I am genetically prone to all communist ideals and regard most ‚oppressors‘ as ‚liberators‘ or some other bullshit like that but no. Unfortunately for my creators I have been educated on the events of The & Their World and will not readily bow to some great concept of some or all Cold War Era crap. My review of Korea is hands-on, untampered and honest.
Arriving In Pyongyang
Empty avenues, empty sidewalks, empty parks, apartment buildings, statues, expensive official or military BMW‘s or Benz‘s, empty trams (We came the night before a Sunday, the Korean one day weekend. The city was far more populated during the work-week), empty stores (the two we saw)... empty Pyongyang. We arrived in the late evening and the city‘s residents were apparently somewhere else. Appearance. Nothing is apparent in North Korea, not for those that visit. You see what you see, you see what you are meant to see. A random visit to the corner shop is quickly dismissed as impossible due to ´government policy´ much to my fathers´ dismay. The hotel we are brought to is five star, DPRK standard, and almost absolutely empty save a few Lebanese businessmen eager to make no money. Rooms are simple, channels are none. How much can one really listen to how the North Eastern Province # 46 has been visited by The Great and Wise Leader Kim Jong-Il for their unprecedented two year advance on the umpteenth five year plan in KIM´s Steel Factory. Nothing from outside the borders, no information, the N. Koreans know nothing. Without fear of exaggeration I say that I have never been to a country where information and knowledge is so fed and scarce, so limited and selected, so nil. North Koreans are subject to The News, without exception including a piece on Kims latest insightful, national brilliance. Did you know he was the Worlds funniest man? And usually scores four hole-in-ones in a single golf game! Night One.
Pyongyang is clean. The cleanest city I have ever seen. The Metro (foreigners only allowed to see two stations) is deep, deep, deep underground with murals, icons and paintings. It is effective and clean, although not extensive because Pyongyang is, although built Metropolitan, quite small. The avenues are big, the hedges are trimmed (everywhere!), the people are fit, not fat, not slim, but fit. They dress properly. Men boast trousers and tucked-in shirts and occasionally the casual tie (usually red) and women wear dresses and heels. The trams, buses and trains are timely, the hours are eight, the hair is kempt and short, the make-up is pseudo-Russian or none. Rubbish is none, cleanliness is worth reiterating, truly. En plus every single adult or almost-adult in the DPRK wears a Kim Il Sung button on his shirt/blouse covering his heart. Without exception. Everyone.
The DPRK ‚appears‘ to be a seemingly functional social paradise. The citizens do not pay tax, they do not vary much in income, they are seemingly equally educated and do not, seemingly, want or expect any deviation of life. They have free access to housing, to education, to health. There is no crime, no drugs, no prostitution, no crime and subsequently no prisons (only re-educational centres). No private belongings only public transport for free. Furnished apartments with DVD, VCD, LCD and all of those but no access to Batman and the likes. Only state channels and occasionally Chinese or Russian movies granted public access by the state. Rock, Pop, Jazz, Blues etc etc is none but the Korea DPR Red Army Choir does give out some CD‘s with patriotic songs (I have two CDs, you are most welcome to pop by for a listen)
Korea DPR. What the f. is going on?
The problem is that reasonably bright people will see through this farcical facade, the city looks grand and beautiful but when we were given an opportunity to see inside these buildings we saw the cracks in the walls and the moisture blotches in the corners etc etc. The library is meant to hold thirty million books and a large collection of foreign literature but where exactly was that? The library was empty except for a few students. Their are handball, football, martial arts, swimming, gymnastic superstructures along a certain avenue but appear to be vacant. Their thoughts on the Korea War are misguided, at least according to what my parents, my brother and myself along with my class were taught. American Imperialist Aggressors attacked an innocent North. Another link on an Imperial World Domination Mission. There were so many brutal and vulgar lies that we were told and what is worse I am convinced that they are (because they have no access to research or confirm anything else) generally believed by the masses. We were over fed in every single restaurant we were taken to, separately placed by a table in a room far from the main dining area, we were kept away from locals and led in and out five minutes after or before the Koreans. We could not confirm what we were being told but we could sense that they meant it, believed it and knew that theirs was the truth.
What angers me the most is little high heeled Kim. Our guides view their great and wise leader as one of them. He eats what they eat, lives how they live, sees what they see and feels what they feel. He is trusted because he is a dedicated Korean patriot constantly fighting for a unified peninsula. He DID NOT bomb the S. Korean ship! American artists were kidnapped and forced to forge the remains of the boat and missile to frame Kim and Korea. ... When asked whether he has children the guides answered that they did not know. Asked where he lives the guides said they did not know. Asked if he was married the guides said they did not know. If they did then they pretended not to. I don‘t understand why.
I have a sneaking suspicion that their beloved Kim is a Johnny Black loving, SUV-driving, gourmet food dining hypocrite keeping a nation imprisoned with blatant lies about the outside world and their role in it. I think he did blow that ship up as do I think he created or forged a nuclear bomb in order to receive much needed aid upon its dismantlement. I think he lives in a highly secure villa or three around the northern peninsula. I think he is an insane, power hungry megalomaniac. I think he is a criminal and should be captured, tried and shot. Why? Our guides were good people and I think Koreans in general are good honest hard working people, like most people anywhere. Why is it so important to completely block information from the masses. Why can they not read the newspapers, listen to the radio, watch the news and then repeat the procedure with different sources from different countries? These people are just people and I think the educational system is relatively good. Why in that ‚socialist paradise‘ do wages not differ, why can a civilian not buy a car or a bigger television. Why can some not excell in their field and work for whom they choose. They are allowed to be out and about after 21:00 but don‘t, because although allowed it is not expected and those that swim against stream are few and far between.
It was sad hearing our guides almost whisper „is there anything new in world news“ and we, regrettably, dismissed the question by saying that no, there was nothing new. Mid-East, Israel, Iran, Financial Crisis, Football, Elections here and there etc etc etc. Same old. Not for them. I wish I would have answered the question knowing what they were really asking. What the f. is really going on out there!?
I do not want to end this post on a negative note because there was much in Korea that will remain pleasantly in my memory. Although over-fed the food was good. Although oppressed the people were neat, clean and well dressed and dare I say looked content. Whether that is the famous ‚ignorance is bliss‘ or not is questionable but so is it everywhere else. The city was impeccably clean, trimmed and at times quite spectacular. The Circus was incredible, probably my favourite. The Korean Peoples Youth Union show was also very impressive.
The trip was the strangest I have been on to this day. I did not believe what I saw. I underestimated the oppression and the lies. I underestimated Korea and its functionality. Yes you are right, it is a sick country but you are also wrong. It is, again seemingly, not in any treacherous state. And if it is I suppose that it is hidden not only from tourists but from Koreans as well. Are they happy? Who can tell. Why shouldn‘t they be. By comparison, of which they have none, they are a cultured and free society. Is their leader a maniac, of course but perhaps not to them. He is always on the news (the only story on the news) and keeps promoting excellence, acknowledging hard work, rewarding loyal Koreans, promoting greatness and a place on the Global Pedestal. Is South Korea any better? Yes but again not to them. It unfortunately still takes orders from the Imperialistic American Global Expansion Armies and THEY are oppressed and whored, slave labouring for the Imperialist Plan.
I can not believe this still exists and to this degree. If you do not believe me or even if you do, I encourage every one to go see, what I fear will not remain as bizarre a trip to the 50‘s in coming years or decades, for yourselves. It is absolutely worth it. It is the only one of it‘s kind left.
Times they are a changing and for Koreans I hope this is true. In their favour.
Finnbogi Rutur Finnbogason...
I first saw Beijing 2005 or 2006 (we cannot agree on this, our previous passports having been filled and returned to the state) and Beijing was a Jack-City on the run. Only five (or four) years prior the city had been recently built, sky-scraping, perversely aveneu-ous, and grossly metropolitan and those that have not been since the Olympics I warn fervently before assuming the same city exists. I for one have seen a city or three in my young age and have to this day not seen such a monster as Beijing. Words need not be spent on descriptions on a city undoubtedly regularly visited, before or later, by many. I believe it is time for Korea.
On extra thoughts: the misconception that China is anything but the Worlds leading badass is common, and not misguided. Yes, rural China is... rural. So is rural –insert.your.countries.name.here- and standards are often different. I need only play this game in the comparative. Some have been to A and some have been to B. The odd Fucker has been to C and the eccentric Fucker has been to D. What are the foundations of civilization, the qualifying barriers between ´them´ and us? One of those is sanitation and Beijing is cleaner than a newborns conscience. The squatting, spitting Chinese have been rerouted somewhere else. The law and order version of Chinas Gotham, the smiling and friendly, formerly Sinful centre., Beijing is something to be acknowledged now & remembered. I have derailed from my thoughts. Best to continue onto something remotely relevant. Something you have vaguely, rarely or never heard of from an original source before. Korea. (n)
Pyongyang, you love hating it and you hate loving it.
One must tread lightly and carefully when story telling from Korea (DPR) not because it is as taboo and controversial as people assume but because the few that venture that way must understand the thin line between what is told, what is true and what is explainable. I will do my best to remain neutral and objective narratively, but personally I am far more anti-DPRK post-visit than I was pre-. This might not be news to many but now at least I have my reasons, from experience, rather than just speculation from the media. I am still like most or all a media-whore and am reactionally no different regarding news from some poverty stricken hellhole but I have been around enough to identify an (intentional?) fallacy every other coverage. My gold is to be able to contradict the brightest and most influential simply by having been to Pyongyang, occasionally the centre of attention, with a face to face account of the veralitées. Again my train of thought has led me off track. Let us begin, Beijing Pyongyang.
Those that assume that I am a product of nature, or nurture for that matter, are right and wrong but must not include those factors when viewing my analysis of Korea. Genetically I am my parent‘s son but ideologically I am of another era. Some might say that I am genetically prone to all communist ideals and regard most ‚oppressors‘ as ‚liberators‘ or some other bullshit like that but no. Unfortunately for my creators I have been educated on the events of The & Their World and will not readily bow to some great concept of some or all Cold War Era crap. My review of Korea is hands-on, untampered and honest.
Arriving In Pyongyang
Empty avenues, empty sidewalks, empty parks, apartment buildings, statues, expensive official or military BMW‘s or Benz‘s, empty trams (We came the night before a Sunday, the Korean one day weekend. The city was far more populated during the work-week), empty stores (the two we saw)... empty Pyongyang. We arrived in the late evening and the city‘s residents were apparently somewhere else. Appearance. Nothing is apparent in North Korea, not for those that visit. You see what you see, you see what you are meant to see. A random visit to the corner shop is quickly dismissed as impossible due to ´government policy´ much to my fathers´ dismay. The hotel we are brought to is five star, DPRK standard, and almost absolutely empty save a few Lebanese businessmen eager to make no money. Rooms are simple, channels are none. How much can one really listen to how the North Eastern Province # 46 has been visited by The Great and Wise Leader Kim Jong-Il for their unprecedented two year advance on the umpteenth five year plan in KIM´s Steel Factory. Nothing from outside the borders, no information, the N. Koreans know nothing. Without fear of exaggeration I say that I have never been to a country where information and knowledge is so fed and scarce, so limited and selected, so nil. North Koreans are subject to The News, without exception including a piece on Kims latest insightful, national brilliance. Did you know he was the Worlds funniest man? And usually scores four hole-in-ones in a single golf game! Night One.
Pyongyang is clean. The cleanest city I have ever seen. The Metro (foreigners only allowed to see two stations) is deep, deep, deep underground with murals, icons and paintings. It is effective and clean, although not extensive because Pyongyang is, although built Metropolitan, quite small. The avenues are big, the hedges are trimmed (everywhere!), the people are fit, not fat, not slim, but fit. They dress properly. Men boast trousers and tucked-in shirts and occasionally the casual tie (usually red) and women wear dresses and heels. The trams, buses and trains are timely, the hours are eight, the hair is kempt and short, the make-up is pseudo-Russian or none. Rubbish is none, cleanliness is worth reiterating, truly. En plus every single adult or almost-adult in the DPRK wears a Kim Il Sung button on his shirt/blouse covering his heart. Without exception. Everyone.
The DPRK ‚appears‘ to be a seemingly functional social paradise. The citizens do not pay tax, they do not vary much in income, they are seemingly equally educated and do not, seemingly, want or expect any deviation of life. They have free access to housing, to education, to health. There is no crime, no drugs, no prostitution, no crime and subsequently no prisons (only re-educational centres). No private belongings only public transport for free. Furnished apartments with DVD, VCD, LCD and all of those but no access to Batman and the likes. Only state channels and occasionally Chinese or Russian movies granted public access by the state. Rock, Pop, Jazz, Blues etc etc is none but the Korea DPR Red Army Choir does give out some CD‘s with patriotic songs (I have two CDs, you are most welcome to pop by for a listen)
Korea DPR. What the f. is going on?
The problem is that reasonably bright people will see through this farcical facade, the city looks grand and beautiful but when we were given an opportunity to see inside these buildings we saw the cracks in the walls and the moisture blotches in the corners etc etc. The library is meant to hold thirty million books and a large collection of foreign literature but where exactly was that? The library was empty except for a few students. Their are handball, football, martial arts, swimming, gymnastic superstructures along a certain avenue but appear to be vacant. Their thoughts on the Korea War are misguided, at least according to what my parents, my brother and myself along with my class were taught. American Imperialist Aggressors attacked an innocent North. Another link on an Imperial World Domination Mission. There were so many brutal and vulgar lies that we were told and what is worse I am convinced that they are (because they have no access to research or confirm anything else) generally believed by the masses. We were over fed in every single restaurant we were taken to, separately placed by a table in a room far from the main dining area, we were kept away from locals and led in and out five minutes after or before the Koreans. We could not confirm what we were being told but we could sense that they meant it, believed it and knew that theirs was the truth.
What angers me the most is little high heeled Kim. Our guides view their great and wise leader as one of them. He eats what they eat, lives how they live, sees what they see and feels what they feel. He is trusted because he is a dedicated Korean patriot constantly fighting for a unified peninsula. He DID NOT bomb the S. Korean ship! American artists were kidnapped and forced to forge the remains of the boat and missile to frame Kim and Korea. ... When asked whether he has children the guides answered that they did not know. Asked where he lives the guides said they did not know. Asked if he was married the guides said they did not know. If they did then they pretended not to. I don‘t understand why.
I have a sneaking suspicion that their beloved Kim is a Johnny Black loving, SUV-driving, gourmet food dining hypocrite keeping a nation imprisoned with blatant lies about the outside world and their role in it. I think he did blow that ship up as do I think he created or forged a nuclear bomb in order to receive much needed aid upon its dismantlement. I think he lives in a highly secure villa or three around the northern peninsula. I think he is an insane, power hungry megalomaniac. I think he is a criminal and should be captured, tried and shot. Why? Our guides were good people and I think Koreans in general are good honest hard working people, like most people anywhere. Why is it so important to completely block information from the masses. Why can they not read the newspapers, listen to the radio, watch the news and then repeat the procedure with different sources from different countries? These people are just people and I think the educational system is relatively good. Why in that ‚socialist paradise‘ do wages not differ, why can a civilian not buy a car or a bigger television. Why can some not excell in their field and work for whom they choose. They are allowed to be out and about after 21:00 but don‘t, because although allowed it is not expected and those that swim against stream are few and far between.
It was sad hearing our guides almost whisper „is there anything new in world news“ and we, regrettably, dismissed the question by saying that no, there was nothing new. Mid-East, Israel, Iran, Financial Crisis, Football, Elections here and there etc etc etc. Same old. Not for them. I wish I would have answered the question knowing what they were really asking. What the f. is really going on out there!?
I do not want to end this post on a negative note because there was much in Korea that will remain pleasantly in my memory. Although over-fed the food was good. Although oppressed the people were neat, clean and well dressed and dare I say looked content. Whether that is the famous ‚ignorance is bliss‘ or not is questionable but so is it everywhere else. The city was impeccably clean, trimmed and at times quite spectacular. The Circus was incredible, probably my favourite. The Korean Peoples Youth Union show was also very impressive.
The trip was the strangest I have been on to this day. I did not believe what I saw. I underestimated the oppression and the lies. I underestimated Korea and its functionality. Yes you are right, it is a sick country but you are also wrong. It is, again seemingly, not in any treacherous state. And if it is I suppose that it is hidden not only from tourists but from Koreans as well. Are they happy? Who can tell. Why shouldn‘t they be. By comparison, of which they have none, they are a cultured and free society. Is their leader a maniac, of course but perhaps not to them. He is always on the news (the only story on the news) and keeps promoting excellence, acknowledging hard work, rewarding loyal Koreans, promoting greatness and a place on the Global Pedestal. Is South Korea any better? Yes but again not to them. It unfortunately still takes orders from the Imperialistic American Global Expansion Armies and THEY are oppressed and whored, slave labouring for the Imperialist Plan.
I can not believe this still exists and to this degree. If you do not believe me or even if you do, I encourage every one to go see, what I fear will not remain as bizarre a trip to the 50‘s in coming years or decades, for yourselves. It is absolutely worth it. It is the only one of it‘s kind left.
Times they are a changing and for Koreans I hope this is true. In their favour.
Finnbogi Rutur Finnbogason...
Vietnam & Korea, DPR
Vietnam
As I walked on the banks of the lake in central Hanoi, I noticed the most astonishing thing: a clean, non polluted, quite beautiful environment, in which the sunset, sunrise or indeed the midday heat radiated the exuberant awesomeness´ of the city. Hanoi, whether because of a heightened sense of pride due to the victory over 1,90m heavy armed Americans, or a well adjusted sense of superiority due to their apparent political orientation, has excelled in creating a society worthy of recognition. A society of people with spunk and sass, pride and prejudice, and a distinguished ´to hell with everyone because we do not take shit from anyone after what we have been through”. Whether the government is oppressive and applies censorship whenever it feels giddy, the people hold their heads high and even the less fortunate of society, the beggars and riff raff have a more aggressive attitude towards tourist. When a beggar child of the subcontinent runs up to you and starts mumbling something incomprehensible while relying on hand gestures to act out “i’m hungry”, a Vietnam child will yell out “Hey!!!, you rich, me poor, you give me money now”. Local beauties walk down the streets of Hanoi and Saigon, turning heads and emitting Nancy’s “these boots were made for walking” with every step. The food is to die for, with its simplicity and freshness knocking you off your chair. All in all, Vietnam is heaven on earth and not a perfect country to visit if one is looking for cool, calm and collected oppression.
Korea, DPR
No crime, no prisons, no hunger, no strife, no illiteracy, no electrical shortages, no opposition, no underground, no drugs, no prostitutes, overall no misery. These are the words our guides used to describe the socialist paradise they call home. At first skepticism shot down my spine as these seemingly nice people showed no indication of doubt concerning the nations state of affairs. However, I soon realized that they were not lying. This is the truth of the DPRK. This is a country where sociological analysis will evaluate an entire nation who have been rerouted into another realm of reality. When the world collectively marched towards the future after WWII, the DPRK created another world, a world of personal idolatry towards the great leader, a world were the government tells the people everything the ‘need’ to know about the horrors of the imperialistic west, which is still dominated by the colonial expansionist policies of the capitalist whores of the US of A. The brilliance of my experience in Korea was my own personal confusion when I considered the sources of my preexisting concept of korea. A commie regime controlled by an evil villain who wants to destroy the west, bomb the south back to the stone age and eat small children. As I listened to the convictions of our guides, I found myself doubting all that I had ever heard of the country due to the biased reporting of the west. An initial reaction of mine was to believe our guides, pleasant people who spoke to us throughout our stay there, and disregard my previous beliefs. However, after a few days, after the shock, stress and excitement had filtered out of my system, I came to the conclusion that I would rather believe what I had been told my entire life, rather than place my faith in people kept in the dark regarding anything and everything. There was not a news program or breaking news flash that had nothing to do with the great leader, nor was there any indication that these grand events he was visiting were in fact taking place. Each time the newsflash spoke of Kims visit to a coal mine, or a steel factory which had excelled its production, there were no videos, there was never any real footage of the high heeled dwarf at these celebrations. Only still photos, usually the same ones, despite supposedly being from different locations.
The nation is a nation of slaves, with the high elite controlling everything from goods to information. A socialist can hold on to his convictions after visiting Vietnam, China, Cuba, and after reading the progress of the Soviets, despite all the difficulties, but will become a fervent believer of right wing politics after visiting the so called socialist paradise. Saudi Arabia calls itself Muslim, the DPRK calls itself communist, rednecks call Obama a left wing traitor to the cause. These are all of the same ridiculous calibre when it comes to the basic facts.
Grimulfur Finnbogason
As I walked on the banks of the lake in central Hanoi, I noticed the most astonishing thing: a clean, non polluted, quite beautiful environment, in which the sunset, sunrise or indeed the midday heat radiated the exuberant awesomeness´ of the city. Hanoi, whether because of a heightened sense of pride due to the victory over 1,90m heavy armed Americans, or a well adjusted sense of superiority due to their apparent political orientation, has excelled in creating a society worthy of recognition. A society of people with spunk and sass, pride and prejudice, and a distinguished ´to hell with everyone because we do not take shit from anyone after what we have been through”. Whether the government is oppressive and applies censorship whenever it feels giddy, the people hold their heads high and even the less fortunate of society, the beggars and riff raff have a more aggressive attitude towards tourist. When a beggar child of the subcontinent runs up to you and starts mumbling something incomprehensible while relying on hand gestures to act out “i’m hungry”, a Vietnam child will yell out “Hey!!!, you rich, me poor, you give me money now”. Local beauties walk down the streets of Hanoi and Saigon, turning heads and emitting Nancy’s “these boots were made for walking” with every step. The food is to die for, with its simplicity and freshness knocking you off your chair. All in all, Vietnam is heaven on earth and not a perfect country to visit if one is looking for cool, calm and collected oppression.
Korea, DPR
No crime, no prisons, no hunger, no strife, no illiteracy, no electrical shortages, no opposition, no underground, no drugs, no prostitutes, overall no misery. These are the words our guides used to describe the socialist paradise they call home. At first skepticism shot down my spine as these seemingly nice people showed no indication of doubt concerning the nations state of affairs. However, I soon realized that they were not lying. This is the truth of the DPRK. This is a country where sociological analysis will evaluate an entire nation who have been rerouted into another realm of reality. When the world collectively marched towards the future after WWII, the DPRK created another world, a world of personal idolatry towards the great leader, a world were the government tells the people everything the ‘need’ to know about the horrors of the imperialistic west, which is still dominated by the colonial expansionist policies of the capitalist whores of the US of A. The brilliance of my experience in Korea was my own personal confusion when I considered the sources of my preexisting concept of korea. A commie regime controlled by an evil villain who wants to destroy the west, bomb the south back to the stone age and eat small children. As I listened to the convictions of our guides, I found myself doubting all that I had ever heard of the country due to the biased reporting of the west. An initial reaction of mine was to believe our guides, pleasant people who spoke to us throughout our stay there, and disregard my previous beliefs. However, after a few days, after the shock, stress and excitement had filtered out of my system, I came to the conclusion that I would rather believe what I had been told my entire life, rather than place my faith in people kept in the dark regarding anything and everything. There was not a news program or breaking news flash that had nothing to do with the great leader, nor was there any indication that these grand events he was visiting were in fact taking place. Each time the newsflash spoke of Kims visit to a coal mine, or a steel factory which had excelled its production, there were no videos, there was never any real footage of the high heeled dwarf at these celebrations. Only still photos, usually the same ones, despite supposedly being from different locations.
The nation is a nation of slaves, with the high elite controlling everything from goods to information. A socialist can hold on to his convictions after visiting Vietnam, China, Cuba, and after reading the progress of the Soviets, despite all the difficulties, but will become a fervent believer of right wing politics after visiting the so called socialist paradise. Saudi Arabia calls itself Muslim, the DPRK calls itself communist, rednecks call Obama a left wing traitor to the cause. These are all of the same ridiculous calibre when it comes to the basic facts.
Grimulfur Finnbogason
Cuisine.
We have left, for the time being, the countries of exciting cuisine. The culinary experience so far in the Stans has been very Russian influenced. Pelmeni, Solianka, Bortsh, Shashliks, heaps of grilled meat and simple salads of tomatoes, cucumbers & onions. And of course plov! The only thing new I have tried are different horse meat sausages and fermented mares milk, which is an excellent kefir like drink.
Subscribe to:
Posts (Atom)
